يکي از دغدغه هاي بشر امروز و حتي دولت ها مسأله فرهنگ و امور فرهنگي است. پرداختن به امور فرهنگي و توسعه فرهنگ متناسب با پيشرفت ساير امور امري ضروري و غير قابل اجتناب است. بي توجهي به مقوله فرهنگ، نارسايي در ساير حوزه ها را به دنبال دارد؛ از اين روست که توسعه فرهنگ در کنار توسعه سياسي، توسعه اجتماعي و توسعه اقتصادي يکي از وظايف حکومت ها به شمار مي رود.

فرهنگ يک قوم يا ملت، به مثابه شخصيت يک فرد، بيانگر هويت جامعه و تعيين کننده نحوه احساس، انديشه و رفتار اعضاي جامعه است. در واقع، فرهنگ تجلي ارزش ها و بيانگر کيفيت زندگي اجتماعي مردم يک جامعه محسوب شده و از اين رو، عنايت به آن از اهميت به سزايي برخوردار است. در اين زمينه، امام خميني (ره) در مورد جايگاه و نقش فرهنگ در تاريخ 31/6/1360 مي فرمايند:

"بي شک بالاترين عنصري که در موجوديت هر جامعه، دخالت اساسي دارد، فرهنگ آن جامعه است. اساساً فرهنگ هر جامعه، هويت و موجوديت آن جامعه را تشکيل مي دهد و با انحراف فرهنگ، هر چند جامعه در بعدهاي اقتصادي، سياسي و صنعتي و نظامي قدرتمند و قوي باشد، ولي پوچ، پوک و ميان تهي است. اگر فرهنگ جامعه اي، وابسته و متأثر از فرهنگ مخالف باشد، ناچار ديگر ابعاد آن جامعه، به جانب مخالف گرايش پيدا مي کند و بالاخره، در آن مسهلک مي شود و موجوديت خود را در تمام ابعاد از دست مي دهد". 

هم اکنون سازمان هاي متعددي در کشور به امور فرهنگي اشتغال دارند و کم و بيش تأثيرات مثبت و منفي بر فرهنگ جامعه مي گذارند. با توجه به نقش مؤثر و راهبردي مديران اين سازمان ها در جهت دهي، طراحي و اجراي برنامه ها، لزوم انتخاب مديراني شايسته، توانا و متناسب با وظايف محوله آشکار مي شود.

مديران اصلي‌ترين سرمايه هاي سازماني هستند؛ سرمايه اي که با هزينه هاي زياد فراهم مي شود .سازمان ها و جوامعي که به رشد و توسعه دست يافته‌اند از نعمت سرمايه اثربخش مديران توسعه يافته برخوردار بوده‌اند .مديران توسعه يافته قادر خواهند بود که با مديريت توسعه يافته، سازمان هاي توسعه يافته را از دانش و مهارت و انديشه خود شکل دهند .همچنين سازمان ها و جوامع و دانش مديريتي توسعه يافته زمينه هاي تربيت و رشد مديران توسعه يافته را فراهم مي کند .

قابليت‌ها ي نظام مديريتي يک کشور نشان دهنده آن است که به چه ميزان امکان توليد، حفظ و رشد مديران توسعه يافته را دارد .شرايط و چگونگي عزل و نصب مديران در اين نظام يکي از زيرنظا م هاي مؤثر و مبين کفايت و اثربخشي نظام مديريتي است. نظام شايسته سالاري، آن نظام مديريتي است که در پي بهره‌گيري حداکثر از سرمايه مديران (بالقوه و يک مرحله از کلان فرايند شايسته سالاري و يا «شايسته گماري» بالفعل) يک کشور است. اين نظام يک زيرنظام مرتبط با زيرنظام هاي ديگر بوده که عزل و نصب مديران را سامان مي دهد. و «شايسته‌ شناسي» و «شايسته خواهي» زماني محقق خواهد شد که «شايسته گماري»؛ بديهي است موارد  «شايسته پروري»، «شايسته‌ داري»،  «شايسته‌ گيري»، «شايسته گزيني» و «شايسته سنجي»  مقوله هاي هستند که همه فرايندهاي شايسته سالاري را «عزل و نصب مديران»  را در برخواهد گرفت .

طي سال هاي گذشته مشاهده شده با تغيير مديران عالي و مياني يک سازمان فرهنگي تغيير قابل توجه و معنا داري در نحوه و ميزان فعاليت هاي آن سازمان به وجود آمده؛ اين مسأله گاه به تغيير مأموريت سازمان نيز منجر شده است.

از سوي ديگر عرصه فعاليت سازمان هاي فرهنگي در نزد صاحب منصبان و فعالان عرصه سياست از توجه و عنايت لازم برخوردار نبوده و اين مسأله باعث شده در انتخاب و انتصاب مديران فرهنگي و هنري سازمان ها و مديران سازمان هاي فرهنگي و هنري دقت کافي صورت نگيرد و اين که بسياري اوقات اداره سازمان هاي فرهنگي و هنري به چهره ها و شخصيت هاي سياسي سپرده شده است.

همه اين ها موجب شده فرهنگ و امور فرهنگي در جامعه ايران از سير و روند مطلوبي برخوردار نبوده و اهميت درجه اولي براي آن قايل نشوند.

از اين رو به نظر مي رسد مهم ترين خلا و چالش، نبود شاخص ها و معيارهاي مشخص و معين براي انتصاب، به كارگيري و ارتقا مديران فرهنگي و هنري است. شاخص هايي كه تا حد مقدور از شفافيت و وضوح برخوردار باشند.